Z wielkim żalem i smutkiem przyjęliśmy wiadomość o odejściu Pani Ludgardy Sieńko – wybitnej tkaczki, której życie i twórczość splotły się z tkaniną dwuosnowową. Pani Ludgarda należała do grona najstarszych tkaczek ośrodka janowskiego, Jej pierwsze prace w technice dwuosnowowej powstały na początku lat 70. XX w. Od tamtej pory, nieprzerwanie przez ponad 50 lat, działała na rzecz zachowania i kontynuacji tradycji tkackiej, przekazując swoją wiedzę i doświadczenie młodszym pokoleniom.
Tkaniny Pani Ludgardy mają niepowtarzalny styl i unikatowy charakter. Olbrzymia wrażliwość artystyczna Twórczyni połączona z doskonałym opanowaniem techniki zaowocowała powstaniem dzieł, w których tradycyjne wzornictwo ujęte zostało w nowe kompozycje o indywidualnym wyrazie. Jej talent i umiejętności doceniano w Polsce i za granicą, o czym świadczą liczne nagrody, które zdobywała w wielu konkursach i przeglądach. Prace Pani Ludgardy są ważnym elementem zbiorów etnograficznych w muzeach w Warszawie, Krakowie, Toruniu, Łodzi, Białymstoku i Częstochowie.
W połowie lat 90. XX w. udostępniła swoją pracownię turystom i miłośnikom sztuki ludowej odwiedzającym Szlak Rękodzieła Ludowego Podlasia i szlak „Kraina wątku i osnowy”. Z sercem, otwartością i uśmiechem przyjmowała każdego, kto poszukując wiedzy o tkackich tradycjach, pojawiał się w Jej pracowni. W 2023 roku Pani Ludgarda Sieńko uhonorowana została Nagrodą im. Oskara Kolberga – najważniejszym i najwyższym wyróżnieniem w dziedzinie kultury ludowej w Polsce.
Charakterystyka twórczości
Ludgarda Sieńko nauczyła się tkać w latach 70. XX w. od swojej sąsiadki Reginy Krupowicz. Początkowo głównym zleceniodawcą była Spółdzielnia Rękodzieła Ludowego „Cepelia”, która dostarczała surowca, akceptowała wzory i zamawiała różne rodzaje tkanin: makatki, bieżniki, dywany. Z czasem opanowała tajniki tkaniny dwuosnowowej i odtąd najchętniej wykonuje te właśnie tkaniny, przedstawiając różne scenki tematyczne, zazwyczaj związane z życiem dawnej wsi. Pojawiają się na nich również tradycyjne motywy, które ujęte w nowe kompozycje zyskują nowy, indywidualny wyraz. Jej prace o starannej strukturze świadczą o doskonale opanowanej technice i cieszą się dużym uznaniem odbiorców. Tkaczka prowadziła warsztaty tkackie m.in. w Ochli koło Zielonej Góry, w Ośrodku Pracy Twórczej na Wigrach oraz wielokrotnie w rodzinnym Janowie. Współpracuje także z Fundacją Biebrzańską.
Systematycznie bierze udział w corocznych konkursach na tkaninę dwuosnowową organizowanych przez Gminny Ośrodek Kultury w Janowie. Od 1985 roku należy do Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Jej prace są prezentowane na licznych jarmarkach i targach sztuki ludowej, takich jak białostockie „Kaziuki” czy Jarmark na Jana oraz majowych i wakacyjnych targach w Osowcu czy Festiwalu Sztuki i Przedmiotów Artystycznych w Poznaniu. Były wielokrotnie nagradzane w konkursach sztuki ludowej, trafiają do kolekcji prywatnych w kraju i za granicą. Znajdują się w etnograficznych zbiorach muzeów m.in. w Toruniu, Krakowie, Warszawie, Częstochowie, Białymstoku oraz w Izbie Tkactwa Dwuosnowowego w Janowie. W połowie lat 90. XX w. udostępniła swoją pracownię turystom i miłośnikom sztuki ludowej odwiedzającym Szlak Rękodzieła Ludowego Podlasia. Chętnie przyjmuje w niej zarówno wycieczki, jak i osoby prywatne.
Rodzaj wytwarzanych wyrobów
Tkanina dwuosnowowa, dywany, bieżniki, a także wyroby siatkowe, makaty, obrusy wiązane iglicą, serwety, poszewki na poduszki.
Materiał wideo





















